dorie.web-log.nl

WELKOM OP MIJN WEBLOG!!!

WIL JE NOG MEER VAN ME WETEN? KIJK DAN OOK EENS OP MIJN SPACE!!

Citaat.

"De salie kwam tot leven wanneer de zon na een korte zoete regen begon te branden. Het land onder haar voeten herbergde een hart dat klopte op het ritme van dromen, en ze voelde de trillingen door zich heen gaan toen ze in de stilte van de nacht alleen dacht te zijn.
En wanneer een arend zijn doordringende schreeuw liet horen, vluchtte ze voor zijn schoonheid terug naar haar appartement, waar het geluid haar niet meer kon vinden.
Het deed haar aan P denken en dat wilde ze niet. Ze had gedroomd van liefde en veiligheid en had bij het ontbreken daarvan een surrogaat geschapen om zichzelf niet te hoeven teleurstellen.
Ze had geleefd in haar eigen dromen, alsof de wereld haar daar niet kon raken. Nu zou ze in de wereld leven en zich niet door haar dromen laten verleiden.
Of was dat de zoveelste illusie om de pijn te verzachten? Ze wist niet meer of de fout bij de wereld lag, of bij haarzelf, of dat het überhaupt iets uitmaakte. Als je onthecht was, was je misschien in staat om te doden. Of te leven. Of misschien beide.
Haar zekerheid was zoek. Ze balanceerde op het wankele koord van samenvallende tegenstrijdigheden, wat ze misschien altijd al gedaan had, maar wat ze nooit had willen toegeven.
's Nachts stond ze in haar donkere woonkamer te luisteren naar haar hart dat waarheden sloeg die ze niet wilde horen, totdat ze op de één of andere manier één werd met de kamer en zich in cirkelende bewegingen door een steeds kleiner wordende spiraal naar de kern begaf. Iedere stap bracht haar dichter bij pijn, angst en harmonie."

(Citaat uit 'De vogeltuin' van Barbara Chepaitis)

....

Aan de monding van de rivier
ga je zienderogen en
sierlijk met de zon onder
om op te gaan
in herinnering

Meer en intensiever
blijven we onderweg staan,
kijk je me aan.

Straks drinken we bronwater.

(Dichter onbekend)

Onze dromen....

Op vleugels.....

Stil, met verbazing in haar ogen,
hoort zij plots een merel zingen,
schone tonen smelten dooi in de
dagen, waar het voorjaar groeit

ze zoekt naar de schoonheid van
dit ontroerende geluid, veegt het
duister uit haar ogen en ziet de
vogel op een tak, vlakbij het raam

verwonderd blijft zij staan en kijkt
de klanken naar binnen, waar haar hart
ritmisch drumt op de prachtige taal
van muziek, geluidloos vormen lippen

de zo vaak gesproken woorden, een
laatste traan vindt haar weg naar
dichtbij, waar zwart gevleugelde
schoonheid voor het oprapen ligt

(Metha)

Wachten.....

Wachten doe ik
terwijl de tijd
haar schaduwen achterlaat
en jij
nergens meer bent
waar schaduw en licht
elkaar raken.

Wachten doe ik,
tot ook de schaduw
in de avond is verdwenen
en
het donker mij lachend
in haar greep houdt.

Wachten doe ik,
tot de kilte
de lachende avond verjaagt
en ik
niet anders meer kan
dan niet meer wachten.

(Anna)

Monoloog in de nacht.

Wij zijn, mijn lief, twee werelden zo ver uiteen als aarde en morgenster en zo tot eenheid omgedicht als twee profielen van een gezicht En samen zijn we van de kleine smarten tot in de zeldzame festijnen van ons beider leven wat valt er nog te geven?

Jij kent als ik dat panische gevoel
jezelf te zijn en tevens doel
van de geliefde, even verwant
als vreemd, een zee aan strand
Vaak zijn wij één in brandingslust
van een tezaam bewoonde kust
ook is er ebbe, een ver wijken,
een machteloos vertwijfeld reiken

Diep is de nacht. Ach waren wij haarzelve
zodat wij konden uitwelven
over elkander heel ons wezen -
waren wij een en alleen en boven deze
eenheid en alleenheid uit ons-beiden
zodat wij zonder te schenden scheiden
konden en zonder pijn alleen zijn -

(Anna Blaman)

Binnenvuren....

Dit is het wat de schemering mij bracht
verbijstering om de dag, haar korte duren
het willen overdoen van verloren uren
het willen tegenhouden van de nacht
een laatste vogel zingt, en in zijn droeve toon
hoor ik de weemoed van mijn eigen klacht:
'k heb niet geheeld wat ik te helen dacht
ik was niet schitterend maar doodgewoon
op wijsheid in mijn hart heb ik vergeefs gewacht
nu hef ik dus mijn handen niet om loon
maar leg mijn oogst neer, simpel en gering
en buig het hoofd, en vind mijn eerste rust
in overgave aan de schemering
waarin het dovend licht de diepe schaduw kust
- en word mij bij het duisteren bewust
van mijn nog niet gedoofde binnenvuren.

(Catharina Visser)

.......

Het jaar is alweer bijna voorbij. Gedachten, herinneringen gaan en komen. Stromen zo nu en dan als golven over je heen. Dreigen je zelfs te overspoelen....... Mag ik mezelf gelukkig prijzen?? Ja, op vele fronten wel! Bén ik gelukkig? Nee, lang niet altijd. En tja, wat is geluk dan eigenlijk? Zou dat voor ieder mens verschillend zijn? Ik denk het wel. Wat ik zelf nodig zou hebben om gelukkig te kunnen zijn, weet ik heel goed. Maar vaak is dat net zo onbereikbaar als aantrekkelijk..... Het is in ieder geval een mooie en hoopvolle gedachte, dat iedere dag én ieder jaar een andere kleur, een andere dimensie zullen hebben........ Ik wens iedereen een gelukkig 2006!!

Het wordt hoog tijd voor een nieuwe log!!!

Hallo allemaal !!!!
Als ik écht graag wil dat mensen mijn weblog bekijken, moet ik er natuurlijk wel wat van maken. Maar ja...... met drie kids, een hond en een drukke baan, wil t er nog wel eens bij inschieten om tijd voor jezelf te maken. En dit nog afgezien van deze tijd: sint/kerst/oud en nieuw. Het staat allemaal alweer vlak voor de deur, en dát, terwijl ik het gevoel heb dat ik de kerstboom pas net opgeruimd heb. Time flies!!
Soms zou ik de tijd vast willen zetten, vast willen houden, terug willen trekken, jaaaaaaren terug willen lopen om heel veel dingen overnieuw te doen, maar dan wel met de 'bagage' die ik nu heb....
Tjee, wat zou ik alles anders doen dan!!! Ik kan duizenden dingen bedenken!
Maar oké, ik zal me erbij neer moeten leggen dat dit een onmogelijk verlangen is .
Dan zijn er nog de verlangens die wel vervuld zouden kunnen worden, maar die toch (nog) onbereikbaar blijken en daar word je ook niet vrolijk van.....
Toch ben ik een levensgenieter en bovendien ken ik genoeg mensen die zich ook, met soms onbestemde, soms heel realistische verlangens, door het leven heenworstelen. Op die manier heb je het gevoel niet helemaal alleen te staan en dat is een 'troost', een schrale weliswaar.
Vandaag was t weer een drukke dag. Eind van de maand. Dat betekent dat alles de deur uit moet: onregelmatigheidstoeslag van t personeel, alle financiën enz enz. Mn manager en ik hebben alles af kunnen ronden gelukkig.
Thuis heerst er ook de nodige 'spanning' i.v.m. de voorbereidingen rond het sintfeest. Ik moet er zelf nog aan beginnen en heb nog geen idee wat ik ervan moet maken. Het lijkt elk jaar moeilijker te worden. Vroeger was ik mega creatief en had de mooiste surprises en gedichten. Nu moet ik er de grootst mogelijke moeite voor doen. Enfin, ik heb de tijd tot zondagavond, dus....
Wat de weblog betreft: ik moet nog n hoop 'uitvinden', bijv. hoe je er foto's opzet enzo. Nou ja, voorlopig staan dr genoeg op mn space. k Heb dit weekend wat foto's gemaakt van mn nieuwe keuken. Kunnen zo in n boekje van n makelaar .
Ik kreeg vandaag een compliment van een héél lieve vriend, dat mn huis er zo netjes uitziet. Hij zou ns moeten weten .......
I.i.g. had t tot reslutaat dat ik net met een kritische blik door mn huis ben heengelopen en, behalve dat mn zoon mega met een fles lijm had zitten knoeien ('leuk' joh, de dop was dr af geschoten en hij dacht t op te ruimen met een paar natte washandjes..... ), viel t inderdaad verder wel mee. Ik kan t compliment van mn vriend dus in mn zak steken, naast mn inmiddels onmisbaar geworden mobieltje (nee, jullie krijgen mn nummer niet!!)
Voor nu is t weer ff genoeg. Ik heb nog veel ander dingen te doen en bovendien staat er beneden nog n heerlijk glas wijn op me te wachten.
Until next time!
Dj

Soms moet je t hebben van kleine dingen.........

De titel spreekt m.i. voor zich! Er kunnen dagen zijn dat alles goed is. Dat het lijkt of alles meezit, alles lukt.
Vaker is het echter zo, dat het leven je meesleept, alsof je een speelbal bent op de golven en je zelf maar nauwelijks enig grip hebt op de gebeurtenissen.
En dan moet je zien te overleven; je kop boven water zien te houden! Dat lukt mij doorgaans alleen, door oog of oor te hebben voor de kleine dingen die om me heen gebeuren.
Vandaag was zo'n dag. Overmand door onzekerheid, verdriet wat (nog) niet te benoemen is, ging ik vanochtend aan het werk. Ik was eigenlijk te moe, maar doorgaans is dat geen reden voor mij om het beiltje erbij neer te gooien. Dus tijdens de rit er naar toe, laad ik me op en zodra ik binnenstap op de locatie, valt er het nodige van me af. Enthousiaste begroetingen van de cliënten slepen me direct uit een bepaalde 'impasse'. Dat alleen kan al zeer bevrijdend werken. Je zou t werkelijk een keer mee moeten maken om te begrijpen wat ik bedoel.
Eén van de mooiste momenten van vanochtend was de orgelles van een cliënt met Downsyndroom. Zij is al enige tijd dementerend. Kon altijd aardig orgel spelen, gesteund door verschillende kleuren op de toetsen.
Nu geniet zij enkel nog van de klanken van de muziek, terwijl de orgelleraar, haar hand vasthoudend, de juiste toetsen indrukt.
Vanochtend had zij echter ineens een helder moment. Zij duwde met haar vrije hand de hand van de leraar resoluut weg en speelde een heel regeltje noten zelfstandig, zoals vroeger. Kijk, en daar word ik nou blij van!! Ik heb harder geapplaudiseerd dan bij het concert van Sarah Brightman!!
Is er iemand die zich daar niets bij voor kan stellen??? Dan hoor ik dat graag........

En gisteren.........? Toen heb ik de regenboog gezien......!!!!

Kleine dingen.... ik moet t er echt van hebben.... het is ff niet anders....!

"De gave van een dag als deze is, dat we in een naadloze wereld van ononderbroken tijd terecht komen, waar de eindeloze uren ervoor zorgen dat er iets uit niets kan ontstaan"
(citaat J. Anderson)
Dj

Hier ben ik dan

Hallo allemaal!!!! Ik heb er, door het maken van een space op msn, nu min of meer mijn hobby van gemaakt om te 'rommelen' op internet, puur als tijdverdrijf en ontspannnig, naast mijn drukke baan. En ik moet zeggen: ik vind het mega leuk!!!
Dit is zomaar weer een probeersel, want ik moet nog veeeeeeeeel leren. Ik kijk mijn ogen uit op weblogs van anderen en ben er erg in geïnteresseerd hoe zij het allemaal voor elkaar krijgen.
Uitdaging: het MOET mij dus ook gaan lukken!!!
Tot de volgende keer!